Ik loop op de Karel Doormanstraat in Rotterdam. Op weg naar de kapper. Naar de kapper in Rotterdam? hoor ik u denken. Maar, ach ik ken Yvette en haar natuurkapsalon al zo lang en soms combineer ik het met een familiebezoekje.
Tussen het Weena en het Schouwburgplein stap ik plotseling op een steen die er anders uitziet dan de andere trottoirtegels en die me nooit eerder was opgevallen. Een steen met een tekst. Ik houd mijn pas in en lees een kort gedicht, een haiku van Marja Boet:
de stap die u zet
zet ‘m weloverwogen neer
nooit zet u die weer
Nou, dat is wel even iets om over na te denken. Ik loop verder, nog wat mijmerend over het gedicht. “De stap die u zet…” Betekent dat dat je bewuster moet leven? Maar je zou ook kunnen denken aan figuurlijke stappen. Ook de kleinste beslissing in je leven is immers een stap: een appje sturen, een telefoontje plegen, maar ook een opmerking maken of juist zwijgen. Of een negatieve gedachte de laan uitsturen. Het zijn allemaal stappen die je kunt zetten. En een stap gaat altijd een bepaalde kant op.
Zo roept dat kleine gedichtje op om na te denken over de stappen die je zet.
Bewust, zoekend naar de goede richting. We hoeven niet per se heldendaden te verrichten, maar ons wordt wel gevraagd om op te staan en om te beginnen één stap in de goede richting te doen.
Het kerstfeest dat we een maand geleden vierden liet ons iets zien van een wonderlijke geboorte onder erbarmelijke omstandigheden. God, gehuld in alledaagsheid en armoede. Dat is een belangrijke aanwijzing voor de richting die ons verder kan brengen. Misschien moeten we niet zoeken in het bovennatuurlijke, maar juist in de gewone dagelijkse dingen, ook al lijken die misschien grauw en kleurloos.
Ik nader de kapsalon van Yvette, en keer uit mijn gemijmer terug naar de realiteit van de dag. Maar wie weet welke stappen er straks nog gezet gaan worden. En nooit zal ik ze wéér zetten.
Maria Bolijn