(Column: 12 nov 2026)
Ze zat vooraan in de kapel. Ze zag er goed uit, vond ik. Het halflange, nog steeds vrij donkere haar als altijd mooi gekapt. Bijna 95 was ze, mijn oudste nicht. Ze zat in een rolstoel en had een lieve verzorgster bij zich, ze woonde al een paar jaar niet meer thuis. Ze leek niet te beseffen dat ze bij de uitvaartplechtigheid van haar man was.
Gelukkig maar, dacht ik.
Zij en haar man hadden geen kinderen kunnen krijgen, maar ondanks het verdriet daarover hadden ze het als hun levensopdracht gezien om op allerlei andere manieren zinvol bezig te zijn, overtuigd als ze waren van een door God aangewezen weg. Een weg die ze overigens in een altijd opgewekte stemming hadden gevolgd.
Tijdens het koffiedrinken na de begrafenis ben ik naar haar toe gegaan.
Opeens zag ik het: op haar schoot zat een klein wollig speelgoedbeertje, ze hield het liefdevol vast. Had ze dat in de kapel ook al bij zich gehad? Waarschijnlijk wel. Ze keek me verbaasd aan. Haar blik was helder maar nee, een gesprek was niet mogelijk. Zoals ze daar zat met dat beertje, omringd door zorgzame aandacht van anderen, leek ze beslist niet ongelukkig. Niemand kan het echt beoordelen natuurlijk, al is wel bekend dat bij gevorderde dementie het emotionele en zintuiglijke geheugen meestal nog intact is. Zo’n beertje kan dan een gevoel van veiligheid en nabijheid geven. Het vraagt niets en roept bovendien een gevoel op van ergens voor te kunnen zorgen. Had ze dat niet altijd gewild? Eens was haar kinderloosheid een bron van verdriet geweest, nu leefde ze alleen nog in het moment, zonder pijn of zorgen.
Sommigen zeggen dat zo’n leven weinig zin heeft, maar hebben we dan niet te snel ons oordeel klaar? Wie zijn wij dat we zo makkelijk vaststellen wat de waarde van een leven is? Haar leven was in overeenstemming met haar geloofsovertuiging geweest: de gegeven weg volgen en in die geest het goede doen. En dat deed ze nog steeds, al was ze zich er nauwelijks van bewust.
Gelukkig maar.
Maria Bolijn