(Column: 1 okt 2026)
Op het bankje naast de plek waar ik mijn fiets parkeer, zitten twee mensen, een oudere en een jongere. De jongere is wel héél jong, ik denk een jaar of vijf. De oudere is de zestig gepasseerd, schat ik zo. Oma en kleindochter? Een fleurig plaatje, de oma heeft een paars-oranje omslagdoek losjes over haar schouder hangen; het kleine meisje is gekleed in haar zonnigste zomerjurkje.
De hele dag was het schitterend weer geweest, een heerlijk zonnetje aan een onbewolkte hemel en een aangename temperatuur. Maar dan opeens betrekt de lucht. Er steekt een wind op. De oma ziet het meisje een beetje rillen. Ze neemt de omslagdoek van haar schouder en wikkelt die om haar kleindochter heen. Dat is lekker warm en het kind koestert zich in die warmte. Maar dan betrekt het gezichtje van het meisje en er komt er een nadenkende frons op haar voorhoofd. “En jij dan, oma?” vraagt ze. De oma kijkt haar liefdevol aan en haast zich om te zeggen dat ze het echt niet koud heeft en dat haar kleindochter daar niet bezorgd over hoeft te zijn. En dat ze toch zo naar huis gaan. Het meisje lijkt gerustgesteld.
Ik ben verbaasd. En getroffen dat een zo jong kind – ondanks dat ze het warme gebaar wel fijn vindt – direct bedenkt dat oma het dan misschien koud krijgt. Zo klein als ze is, weet ze zich te verplaatsen in de ander naast haar.
Niemand keek ervan op, niemand zag of hoorde het. Maar er gebeurde iets bijzonders en tegelijk ook iets heel gewoons. Gewoon, samen op een bankje, maar door dat gewone heen schemerde even een wereld waarin het goede op de eerste plaats komt. Een wereld waarin kleine mensen groots kunnen zijn. Ook al zal geen enkele krant ons over zo’n voorvalletje informeren.
‘Wat zou de ander nodig hebben?’ Een wezenlijk vraag die veel vaker gesteld zou mogen worden. Is het niet de kern van de bijbelse boodschap: naastenliefde, in de zin van je ook echt willen verplaatsen in de ander?
“En jij dan, oma?” Van kinderen valt nog veel te leren ….
Maria Bolijn