(Column: 6 augustus 2026)
Het is warm vandaag. Geen weer om hard te werken of diep te moeten nadenken. Bezigheden genoeg, maar de enige verplichting die ik voor vandaag heb is de post en planten bij de buren verzorgen. En de kliko buiten zetten. Ze zijn met vakantie en een goede buur is immers beter dan een verre vriend. ……. Ik mijmer nog wat door over goede buren en verre vrienden. En ik realiseer me dat een mens meestal maar weinig echt goede vrienden heeft.
In tegenstelling tot familieleden kiezen vrienden elkaar uit. Familie blijft levenslang familie. Vriendschap kan opgezegd worden. Misschien juist daarom zijn langdurende vriendschappen niet vanzelfsprekend. Vriendschappen moet je onderhouden wordt wel eens gezegd, je moet er in investeren. Het moet van twee kanten komen. Toch gebeurt het ook wel dat je een vriend jaren niet ziet, maar als je hem 20 jaar later tegenkomt begroet je elkaar alsof de vorige ontmoeting gisteren was. En je praat verder praat alsof die 20 jaar niet hebben bestaan. Dat is die verre vriend waar je minder aan hebt dan aan die goede buur, maar waarbij wel sprake is van een vriendschap tussen mensen die elkaar door en door kennen en alles van elkaar verdragen. En als je midden in de nacht bij hem zou aankloppen dan is hij er voor je. Dat zijn die zeldzame, niet vanzelfsprekende vriendschappen.
Juist dat soort vriendschap zet mij dan toch nog aan het nadenken. Want opeens denk ik aan een wel heel bijzondere vriendschap. Die wordt beschreven in het Johannesevangelie waar Jezus zegt: “Jullie hebben niet mij uitgekozen, maar ik jullie, en ik heb jullie opgedragen om op weg te gaan en vrucht te dragen”. Dat is – in a nutshell – de boodschap van het evangelie. Het is een vriendschap die niet vrijblijvend is maar inzet en toewijding vraagt. Maar ook: een vriendschap die soms niet van twee kanten komt maar van slechts één. Vriendschap die desondanks nooit verbroken wordt, omdat die Ene trouw blijft aan zijn belofte, wat er ook gebeurt.
Misschien kun je wel spreken van een verre vriend. Maar dan wel één die heel dichtbij kan komen, dichterbij nog dan een goede buur.
Maria Bolijn