(Column: 17 april 2026)
Morgen wordt mijn jongste schoonzus geopereerd aan haar knie. We moeten haar even sterkte wensen, bedenk ik. Ik pak mijn telefoon en open de familieapp.
Niemand heeft nog iets geschreven, zie ik. Zouden de anderen het vergeten zijn? Ben ik mooi de eerste. Ik begin te typen en plotseling overvalt me een aarzeling. Waarom doe ik dit nu? Ik kan mijn medeleven toch ook tonen door haar rechtstreeks te bellen of te appen? Dat is wel zo persoonlijk.
Ik loop nog een beetje te twijfelen en na een tijdje pak ik de telefoon opnieuw. Voor bellen is het inmiddels te laat. Ik stuur een berichtje naar mijn schoonzus, maar nu privé. Om sterkte te wensen en te zeggen dat ik aan haar denk. Ze bedankt me uitgebreid voor de opbeurende woorden. En ik, ik voel me gewoon gelukkig, omdat ik nog net op tijd die ingeving kreeg.
Want – eerlijk gezegd – koos ik vooral voor de groepsapp omdat ik graag wilde dat de anderen het zouden zien: dat ik er als eerste aan gedacht had. Totdat ik me ineens, als in een flits, realiseerde dat het niet om mij ging. Dat het belangrijker was om mijn aandacht op háár te richten, en geen gehoor te geven aan mijn eigen drang om goede sier te maken bij de rest van de familie. Waren er maar meer van die momentjes dat je jezelf even vergeten kan.
“Elk achte de ander uitnemender dan zichzelf”, schrijft de apostel Paulus aan de gemeente in Fillipi (NBG51). Hoe vaak is deze zin niet misbruikt, ook of misschien wel juist door de kerk. Een verkeerde uitleg heeft er vaak toe geleid dat mensen zichzelf mínder achtten dan ieder ander. Met alle nare gevolgen van dien. Maar zo is het niet door Paulus bedoeld. Je moet helemaal niet minder denken over jezelf. Ook niet meer. Gewoon soms even niet. Omdat er belangrijkere dingen zijn.
God dienen door je op de ander te richten. Om vervolgens te constateren hoe fijn het voelt om onafhankelijk te zijn. Onafhankelijk van oordeel of lofprijzing van anderen. Eerlijk gezegd zou ik dat wel vaker willen…..
Maria Bolijn